Dzi臋kuje, nie potrzebuj臋 pomocy.

Oto ja, przez 3/4 moje 偶ycia. I od czasu do czasu, rzadko ale jednak, i w tej 1/4 偶ycia kt贸re w艂a艣nie trwa.

Pomaganie jest dobre. Pomaganie to dow贸d na widzenie innych, odpowiadanie na ich potrzeby, urealnienie naszych idei, warto艣ci. Pomaganie to wyraz naszej mi艂o艣ci do ludzi, zwierz膮t, 艣wiata. Pomagamy bo kto艣 o pomoc poprosi艂. Pomagamy, bo kto艣 inny cho膰 nie prosi艂, to z wdzi臋czno艣ci膮 przyj膮艂. Bo chcemy, by 艣wiat by艂 bardziej bezpieczny, bardziej przyjazny, bardziej pogodny, bardziej kolorowy.

艁atwiej pomaga膰 ni偶 pomoc przyj膮膰. Pokazuj膮 to badania, przekonuj膮 socjologowie, opowiadaj膮 bliskie i dalekie, znane i nieznane mi osoby.

O co chodzi? Sk膮d ten op贸r przed przyjmowaniem pomocy? O r贸偶ne rzeczy chodzi. O przekonania i o system chodzi. W odwrotnej kolejno艣ci.

Sp臋dzamy dzieci艅stwo w systemie, kt贸ry promuje samowystarczalno艣膰. Na te艣cie siedzimy sami w 艂awce lub kolega obok ma grup臋 B. Stoj膮c przy tablicy nie mo偶emy zada艅 pytania, poprosi膰 o podpowied藕, bo ju偶 powinni艣my to wiedzie膰, zna膰, rozumie膰. Na WF mamy bardziej si臋 postara膰 i na pewno uda nam si臋 przeskoczy膰 przez koz艂a, a jak si臋 nie uda, to mamy si臋 nie mazga膰 tylko 膰wiczy膰 i 膰wiczy膰. Kiedy w艣ciekamy si臋 mamy uda膰 si臋 do swojego pokoju i wr贸ci膰 jak b臋dziemy gotowi na spokojn膮 rozmow臋. A kiedy p艂aczemy zostajemy poproszeni o uspokojenie si臋, bo s艂uchacz nic nie rozumie, bo zjadamy ko艅c贸wki, m贸wimy niewyra藕nie, za cicho albo zbyt g艂o艣no i trudno ans si臋 s艂ucha. Kiedy dorastamy s艂yszymy rzucane p贸艂 偶artem, p贸艂 serio (zwykle w dobrej intencji): Umiesz liczy膰? Licz na siebie / Dasz rad臋. Kto, jak nie ty / Upad艂e艣 – Powsta艅 (popraw koron臋 i do przodu) / Tylko silni przetrwaj膮 / Zacz膮艂e艣 – sko艅cz / Nie umiesz – naucz si臋/ Musisz by膰 twardy / Masz mi臋kkie serce? Pami臋taj, 偶e musisz mie膰 zatem tward膮 dup臋 / Nie b膮d藕 zale偶ny od innych

I nagle jako doro艣li orientujemy si臋, 偶e o pomoc nie prosimy, z oferowanej pomocy nie korzystamy. Dlaczego? Bo przecie偶 damy rad臋.聽Dadz膮 rad臋 silne kobiety i silni m臋偶czy藕ni. Pomocy potrzebuj膮 ci, kt贸rzy nie potrafi膮, nie umiej膮, nie wiedz膮. A my: potrafimy, umiemy, wiemy. A jak nie potrafimy, nie umiemy, nie wiemy to wystarczy w艂o偶y膰 mask臋, no i kto si臋 zorientuje?

Jeste艣my niezale偶ne/i wi臋c wszystkim zajmiemy si臋 same/i. Tylko zale偶ni korzystaj膮 z pomocy.

Jeste艣my odpowiedzialni wi臋c sprawy doprowadzamy do ko艅ca. Rezygnuj膮 nieodpowiedzialni, a przecie偶 robota ma by膰 zrobiona.

Rezygnuj膮c z pomocy rezygnujemy z do艣wiadczenia wsp贸艂zale偶no艣ci, wsp贸艂odpowiedzialno艣ci, wsp贸艂dzia艂ania. Wsp贸艂 oznacza razem. Nie ja tobie, a potem ty mi. Nawet nie ja tobie, a ty – nie musisz. Wsp贸艂-聽robimy to razem. Razem jeste艣my, gdy przychodz膮 wiatry i burze. Razem szukamy najlepszych rozwi膮za艅. Razem przygl膮damy si臋 co jest rzeczywisto艣ci膮, a co wyobra偶eniem o niej. Razem sprawdzamy co s艂u偶y, a co utrudnia. Nie ty robisz to za mnie. Robisz to ze mn膮.聽